Dramaty i polityka
Przykładem tego, jak wielką wagę przywiązywali Grecy do języka i literatury, którą stworzyli, były rezultaty ekspedycji prowadzonej przez Platona z Aten do greckiej kolonii w Syrakuzach na Sycylii w roku 367 p.n.e. Jej celem miało być wprowadzenie w życie poglądów Platona dotyczących najlepszych form władzy, jednak skończyła się ona wybuchem wojny domowej. Ateńczycy zostali pojmani, jednak dano im szansę ocalenia życia w niezwykły sposób. Obywatele Syrakuz pragnęli wystawić sztuki, które prezentowano przedtem w Atenach, lecz nie mieli tekstów: żołnierz ateński mógł ujść z życiem, jeżeli był w stanie dodać choć jedną linię do rekonstrukcji dramatu! Platon nie mógł właściwie uniknąć zaangażowania się w politykę. By! oczywiście filozofem, jednak przede wszystkim obywatelem miasta-państwa, czyli polis - od tego greckiego słowa wywodzą się wyrazy „polityka" i „policja". W Atenach wszyscy wolni obywatele, niezależnie od wykonywanych zajęć czy pełnionych funkcji, mieli wręcz obowiązek brać czynny udział w życiu politycznym miasta. Czym było miasto-państwo? Chociaż często rządzili w nim królowie dziedziczni lub samozwańczy przywódcy albo władcy innych miast, polis było wspólnotą wolnych obywateli prowadzącą własną politykę wewnętrzną i obronną. W idealnej sytuacji nie miało być zbyt duże, Arystoteles twierdził, że całe jego terytorium powinno leżeć w zasięgu dźwięku trąbki, aby obywatele, którzy byli jednocześnie żołnierzami, sędziami, publicznością i aktorami w czasie festiwali teatralnych, arbitrami w sprawach polityki zewnętrznej, mogli zbierać się w wyznaczonych miejscach w celu omawiania spraw związanych z ich pierwszoplanowym zadaniem - obroną wolności. W wieku około 20 lat Platon poznał Sokratesa, którego osobowość i poglądy znalazły się w centrum jego zainteresowania. Platon uczynił później Sokratesa bohaterem swoich Dialogów. Sam Platon uważał, że dyskusja słowna była cenniejsza niż słowo pisane i możliwe, że Dialogi stanowiły wyłącznie rodzaj reklamy stworzonej przez niego szkoły. Filozofia uprawiana w pismach jest dla Platona działalnością drugorzędną, czymś pomniejszym w stosunku do zaciętej, nawet agresywnej debaty słownej pomiędzy dwojgiem ludzi, z których każdy stara się wykazać, że przeciwnik myli się, zaprzecza sobie lub nie posiada wystarczającej wiedzy. Dialog według Platona składał się z dwóch części; krytycznej - polegającej na zaprzeczaniu przeciwnikowi i konstruktywnej - polegającej na pomaganiu mu w odkryciu prawdy. Jednak chcąc, nie chcąc właśnie Platon stworzył podwaliny filozofii „drugiego rzędu".